«Θυμάμαι, Θυμώνω, Ελπίζω»: Κυκλοφόρησε το βιβλίο του δημοσιογράφου Βαγγέλη Πάλλα

«Θυμάμαι,  Θυμώνω,  Ελπίζω»:  

Κυκλοφόρησε  το  βιβλίο  του  δημοσιογράφου  Βαγγέλη  Πάλλα  

με  κείμενα  από  50  χρόνια  διαδρομής

Μετά από 50 χρόνια διαδρομής στη δημοσιογραφία ο Βαγγέλης Πάλλας συγκέντρωσε κείμενα του της τελευταίας τριακονταετίας, στην έκδοση «Θυμάμαι, Θυμώνω, Ελπίζω».

Αγώνες για επιβίωση, πέτρινα χρόνια, διαρκείς αγώνες απέναντι στις διακρίσεις, τη βαρβαρότητα, τα fake news, την παραπληροφόρηση, μαζί με λαούς και ανθρώπους που καταπιέζονται, μέσα από δημοσιογραφικές αποστολές, βρίσκονται στο επίκεντρο του βιβλίου.

Παράλληλα ο συγγραφέας, καταγράφει πορείες ανθρώπων, ιδεολογιών, χαρακτήρων και αντιλήψεων.

«Αυτό το βιβλίο επαναφέρει στη μνήμη μερικά από τα γεγονότα, πολιτικά, οικονομικά, διεθνών σχέσεων κ.ά., που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο τα τελευταία τριάντα χρόνια» λέει ο Βαγγέλης Πάλλας, αναφερόμενος στο πρώτο σκέλος του τίτλου του βιβλίου. Όσο για αυτά με τα οποία θυμώνει, υπογραμμίζει ότι «το βιβλίο που μιλάει επίσης για θεσμούς, ιδεολογίες, μιλάει δηλαδή για καπιταλισμό, διακρίσεις, ανισότητα, ρατσισμό, ξενοφοβία, για την ιστορία και τις προσπάθειες παραχάραξής της, για ζητήματα, δηλαδή, που έχουν έρθει στο επίκεντρο τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Για όλα αυτά θυμώνω αλλά επειδή ο άνθρωπος, καθώς θυμάται το παρελθόν σχεδιάζειτο μέλλον, ελπίζω τα περισσότερα απ΄ αυτά τα ζητήματα να διορθωθούν και να μπορέσουμε να μιλάμε πια για έναν κόσμο όπου η αλληλεγγύη, ο ανθρωπισμός, η ανεκτικότητα, οι ανθρώπινες σχέσεις θα βρουν την ουσιαστική τους υπόσταση. Ίσως είναι η ώρα να γράψουμε τη δική μας ιστορία».

Μέσα από το βιβλίο του «Θυμάμαι… Θυμώνω… Ελπίζω…», ο Βαγγέλης Πάλλας περιγράφει ανθρώπινες περιπτώσεις, κριτικάρει αντιλήψεις διακρίσεων, καυτηριάζει απάνθρωπες πρακτικές, καταγράφει και σχολιάζει γεγονότα, αφυπνίζει, γίνεται αυστηρός, σκληρός, ενίοτε στην κριτική του, αλλά καλοπροαίρετος και δίκαιος εν τέλει.

Πρωταγωνιστής πάντα ο άνθρωπος, ως κοινωνικό ον, σε όλες του τις εκφάνσεις, σε όλες του τις φθορές, σε όλες του τις αρετές. Σίγουρα ο αναγνώστης μπορεί να διαφωνήσει ή να κριτικάρει, αλλά όλοι θα συμφωνήσουν σε κάποια από τις απόψεις του. «Τον κόσμο μπορούμε να τον αλλάξουμε… Δύσκολα ναι, με αγώνες ναι, με πείσμα ναι, αλλά όχι με αυταπάτες» επισημαίνει ο δημοσιογράφος στον πρόλογο του βιβλίου του.

__________________________________________________________________________________

ΚΟΥΤΛΟΥ ΑΝΤΑΛΙ: Ήθελε την Κύπρο ανεξάρτητη και ειρηνική.

ΚΟΥΤΛΟΥ  ΑΝΤΑΛΙ:  Ήθελε  την  Κύπρο  ανεξάρτητη  και  ειρηνική.

  του  Βαγγέλη  Πάλλα  *

Το βιβλίο της Ιλκάι Ανταλί και της Σεβγκιούλ Ουλουντάγ, σε μετάφραση δύο ξεχωριστών ανθρώπων, του Ιμπραχίμ Αζίζ και του Χρίστου Χατζήπαπα, «Κουτλού Ανταλί: Ο αληθινός Κύπριος» δεν είναι μία συνηθισμένη έκδοση, ούτε ένα ακόμη, έστω σπουδαίο, βιβλίο. Είναι κάτι σπουδαιότερο, κάτι σημαντικότερο. Αποτελεί σταθμό για την αυτογνωσία και συμβολή στην πολιτιστική και πολιτική μας ωρίμανση, με μηνύματα που πρέπει να γίνουν κοινό κτήμα όλων μας.

Είναι δηλωτικό νέας κουλτούρας, κοινών στόχων και ιδανικών για όλους τους κατοίκους του νησιού και ταυτόχρονα προβολής και αναγνώρισης κοινών προτύπων. Δεν λέω ηρώων, δεν άρεσε η λέξη στον Κουτλού Ανταλί, αλλά ανθρώπων, ανεξάρτητα αν είναι Έλληνες ή Τούρκοι, που με τη ζωή τους και, όταν η ανάγκη το απαιτούσε, με τον θάνατό τους γίνονταν παράδειγμα για όλους.

Αργήσαμε να το σκεφτούμε; Ναι!

Αργήσαμε να μεταφράσουμε τον Κουτλού Ανταλί; Ναι! Έρχεται καθυστερημένα; Δυστυχώς όχι. Εξακολουθούμε να ζούμε μέσα στο κλίμα της αντιπαράθεσης και της σύγκρουσης και, ακόμη χειρότερα, της μικροψυχίας, όταν θα έπρεπε να κυριαρχεί γύρω μας το πνεύμα της συμφιλίωσης, της συνεργασίας και της συμπόρευσης.

Όσα γίνονται τον τελευταίο καιρό, απίστευτα σε μισαλλοδοξία, καιροσκοπισμό και μικρότητα, γελοιοποιούν το κράτος και μας διασύρουν ως λαό.

Η αναφορά στον Κουτλού Ανταλί μέσα στις σημερινές συνθήκες είναι πρόκληση και επιταγή που μας καλεί να αποτολμήσουμε το μεγάλο άλμα, έξω από τα αδιέξοδα, για νέα αρχή στην Ιστορία μας, για διαφορετικό μέλλον ειρήνης, συμπόρευσης και κοινών στόχων σε μια πολυπολιτισμική Κύπρο. Ο Κουτλού σ' αυτήν την πορεία είναι οδηγός.

Διαβάζοντας για τον Κουτλού Ανταλί βλέπω επαλήθευση των στίχων του Σεφέρη: «Κι’ όμως κερδίζει κανείς το θάνατό του, το δικό του θάνατο, που δεν ανήκει σε κανέναν άλλον και τούτο το παιγνίδι είναι η ζωή».

Η ιστορία και μόνο της ζωής του Κουτλού Ανταλί και της οικογένειάς του θα ήταν αρκετή όχι μόνο να περιγράψει τον ίδιο αλλά και την εποχή του. Όσα βασάνιζαν τους Τουρκοκύπριους, αλλά και εκείνα που κρατούσαν σε λαθεμένη τροχιά τους Ελληνοκύπριους.

Εμείς οι Ελληνοκύπριοι ξέρουμε τον Κουτλού Ανταλί μονοδιάστατα, ως τον άνθρωπο που πάλεψε ενάντια στον εποικισμό. Τον θέλουμε απλώς θύμα της παρακρατικής τρομοκρατίας του Βορρά. Τον προσαρμόσαμε στα δικά μας μέτρα για να εξυπηρετεί τη δική μας ιδεολογία και πολιτική. Είναι στο στόμα όλων. Ακόμη και των σοβινιστών, που με τόση αυτοθυσία καταπολέμησε.

Όμως ο Κουτλού Ανταλί σήμαινε πολλά. Δεν ήταν απλώς ένας αγωνιστής -που ήταν-, ήταν κάτι περισσότερο, κάτι μεγαλύτερο. Ήταν αναμορφωτής μέσα στην κοινότητά του αλλά με σκέψεις και ιδέες και για μας τους Ελληνοκύπριους. Στη σκέψη και στον λογισμό του βρισκόταν η ειρηνική, ανεξάρτητη Κύπρος του μέλλοντος, μέσα στη Μεσόγειο, μέσα στον κόσμο. Αν όμως θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τον άνθρωπο, το έργο του και τη μνήμη του, θα πρέπει να λογαριάσουμε αυτό που ο Αρίφ Αλί Αλμπαϊράκ είπε ανήμερα του φόνου του:

Η χώρα αυτή δεν είναι δικιά μου μόνο. Κι ούτε του Ανταλί μονάχα. Δικιά σας είναι. Των χιλιάδων νησιωτών. Εσάς. Των χιλιάδων νησιωτών. Όλων μας, λοιπόν, όλων όσοι κατοικούμε σε αυτό το νησί. Ένα νησί που σήμερα δεν το ορίζουμε ούτε οι Ελληνοκύπριοι ούτε οι Τουρκοκύπριοι. Το ορίζουν ξένοι στρατοί και ξένα συμφέροντα.

Για να γίνει δικό μας, επιμένει ο Κουτλού Ανταλί, χρειαζόμαστε συνεννόηση και ειρήνη.

Πώς όμως, διερωτάται. «Είναι δυνατόν να έχεις στο μυαλό σου συνεχώς την ειρήνη σε μια χώρα οριοθετημένη με οδοφράγματα; […] Όπου οι νέοι κοιτούν με έχθρα ο ένας τον άλλο μέσα από τις πολεμίστρες; Είναι δυνατόν να έχεις το μυαλό σου στην ειρήνη σε μια χώρα όπου πάνω από μια σύγχρονη παιδεία επιβάλλεται αυτή του σοβινισμού;

Όπου τα παιδιά τρέφονται και μεγαλώνουν με πολεμικά εμβατήρια από το Δημοτικό μέχρι την ανώτατη εκπαίδευση; Είναι δυνατόν ένας λαός να έχει τη δυνατότητα να ζει σε ειρήνη σε μια χώρα όπου θέλουν να τον καταδικάσουν να ζει κάτω από τέσσερις-πέντε σημαίες και κάτω από την πίεση μιλιταριστικών δυνάμεων; Είναι δυνατόν να ενωθούν στην υπόθεση της διαρκούς ειρήνης εργάτες, αγρότες, μικροβιοτέχνες που βγάζουν με ιδρώτα τα προς το ζην, σε μια χώρα όπου ευδοκιμούν οι πλούσιοι του πολέμου; Όπου θεωρείται αρετή η αισχροκέρδεια, το λαθρεμπόριο και κάθε λογής διαφθορά;»

Εμείς όμως οι Ελληνοκύπριοι δεν σταθήκαμε ποτέ να ακούσουμε τα μηνύματα αυτά του Κουτλού Ανταλί. Μας αρκούσε το πένθος μας και οι οδυρμοί του θύματος. Και όντως είμαστε θύματα, αλλά θύματα είναι και οι Τουρκοκύπριοι. Αυτό το κατανοήσαμε ποτέ;

Χάσαμε δικούς μας και μας έδιωξαν από τα σπίτια μας. Δικούς τους έχασαν και οι Τουρκοκύπριοι και χιλιάδες είναι αυτοί που ξεριζώθηκαν από τα χωριά τους. Ομως και πάλι για τον Κουτλού Ανταλί δεν υπάρχει θέμα εξίσωσης πόνου και τραγωδιών.

Υπάρχει κάτι άλλο. Οι εσφαλμένες πολιτικές, οι δικές τους και οι δικές μας. Αυτές που έφεραν τις τραγωδίες. Τι κάνουμε για να γίνει ο πόνος παρελθόν και να ανατείλουν καλύτερες μέρες ειρήνης; Τίποτα. Είμαστε δέσμιοι των πολιτικών του παρελθόντος. Δεν μαθαίνουμε από τα παθήματά μας. Εξακολουθούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλο με εχθρότητα. Παντού όπου το επίσημο κράτος και οι θεσμοί κάνουν φανερή την παρουσία τους και από τη μία και από την άλλη πλευρά της διαίρεσης. Την υπεροψία της Κυπριακής Δημοκρατίας έναντι των Τουρκοκυπρίων, στις υπηρεσίες, στα αεροδρόμια, στα νοσοκομεία και αλλού, ακολουθεί με την ίδια υπεροψία και η «ΤΔΒΚ» έναντι των Ελληνοκυπρίων. Την αισθάνονται όσοι προσφεύγουν στην Επιτροπή Περιουσιών ή όπου αλλού χρειάζεται η έγκριση κάποιων δικών τους θεσμών.

Ο Κουτλού Ανταλί ήταν διαφορετικός. Τα έβλεπε όλα, και τα δικά τους και τα δικά μας. Δεν έμενε μόνο στο όραμα, τις διακηρύξεις και τις γενικόλογες τοποθετήσεις. Πάλευε για τον άνθρωπο, για τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά του. Επισήμαινε τους εχθρούς του ονείρου. Πάλευε στήθος με στήθος. Ονομάτιζε και κατάγγελλε τους εγκληματίες που το παρακράτος συγκάλυπτε.

Διαβάζοντας τη συνέντευξη της Ιλκάι προς τη Σεβγκιούλ μαθαίνουμε για την πάλη του ενάντια στη βία, την τρομοκρατία και τις ληστρικές επιδρομές που επικράτησαν μετά την τουρκική εισβολή στη Βόρεια Κύπρο. Μαθαίνουμε την ιστορία των αγώνων του για την ειρήνη και την επανένωση του νησιού. Για τον Κουτλού Ανταλί η συμπόρευση Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων δεν είναι απλά ένας πολιτικός στόχος αλλά αναγκαιότητα για να εδραιωθεί η πληρότητα στη ζωή των ανθρώπων και του τόπου.

«Για να μη βολευτούμε στο μισό της πατρίδας, στο μισό της ελευθερίας μας», όπως ο ίδιος γράφει. Και πραγματικά: μισή Κύπρος είναι καμία Κύπρος και για τους Ελληνοκύπριους και για τους Τουρκοκύπριους. Δεν είναι η Κύπρος του λαού της. Είναι εκείνων που την καπηλεύονται και την εκμεταλλεύονται, στον Βορρά και στον Νότο, χάριν ξένων ή δικών τους μικρόψυχων συμφερόντων. Είναι η Κύπρος των δολοφόνων του Κουτλού Ανταλί για τους Τουρκοκύπριους και η Κύπρος των πραξικοπηματιών και των κερδοσκόπων για τους Ελληνοκύπριους.

Η έκδοση του βιβλίου «Κουτλού Ανταλί: Ο αληθινός Κύπριος» στα ελληνικά πρέπει να θεωρηθεί σταθμός. Είναι βιβλίο που επιβάλλει το ξαναγράψιμο της πρόσφατης Ιστορίας μας με τρόπο συνολικό, που να εμπερικλείει το σύνολο του λαού μας, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, ως αδιαίρετη ενότητα. Να εννοήσουμε ότι η Κύπρος, ολόκληρη η Κύπρος, είναι η κοινή πατρίδα όλων των Κυπρίων. Μας υποχρεώνει να συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι μας, Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Μαρωνίτες, Αρμένιοι και Λατίνοι, είμαστε το ίδιο πατριώτες και αγαπάμε το ίδιο την πατρίδα μας.

Η πάλη του για τον άνθρωπο και την ειρήνη, με όλους τους κινδύνους που τον συνόδευαν και που τελικά επισφραγίστηκαν με τη δολοφονία του, υπήρξε για τον Κουτλού Ανταλί επιλογή. Αν ο Κουτλού Ανταλί ήταν λιγότερο ευαίσθητος, αν δεν ήταν τόσο θαρραλέος, θα μπορούσε να έχει άνετη ζωή ως ευνοούμενος των ισχυρών. Είχε ικανότητες και σχέσεις. Ήταν κι αυτός ζυμωμένος μέσα στο ρεύμα της σύγκρουσης και της αναμέτρησης, όμως κάποτε πήρε τα μηνύματα και ξανοίχτηκε στην πάλη. Μίλησε με τη γλώσσα της αλήθειας και της γνώσης. Με τα άρθρα του, που δημοσιεύονταν στη «Γενί Ντουζέν», απευθύνεται στο ευρύτερο κοινό. Αποκαλύπτει τους μηχανισμούς της καταπίεσης, της κλοπής, της λεηλασίας, της συγκάλυψης από τις Αρχές ληστρικών επιθέσεων όπως αυτή που έγινε στον Απόστολο Βαρνάβα στις 14 Μαρτίου του 1996.

Τα γραπτά του έχουν απήχηση. Προκαλούν φόβο στους παράνομους και κλονισμό της απόλυτης και ανεξέλεγκτης εξουσίας τους. Και αυτό δεν το αντέχουν. Πρέπει να κλείσουν το στόμα του. Προσπάθησαν με διάφορους τρόπους. Παλαιότερα με εξαγορά και αργότερα με απειλές. Κατέφυγαν στους πυροβολισμούς του υπνοδωματίου του. Ο Κουτλού όμως συνέχιζε με θάρρος και αποφασιστικότητα. Θεωρούσε ότι εκείνο που υπερασπιζόταν, τον απλό Τουρκοκύπριο, τους δημοκρατικούς θεσμούς και την Κύπρο στο σύνολό της, ήταν υπόθεση υπέρτερη της ίδιας του της ζωής. Όμως και το παρακράτος ήταν αποφασισμένο και αδίστακτο και προχώρησε χωρίς δισταγμό στον φόνο.

Η Ιλκάι έκανε τον φόνο όπλο πάλης. Τόλμησε και τον έκανε διεθνή υπόθεση. Η προσφυγή της στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εναντίον της Τουρκίας χρειαζόταν περίσσιο θάρρος, ανάλογο αυτού που είχε ο Κουτλού, και οι κίνδυνοι που αντιμετώπισε δεν ήταν λιγότεροι. Το πόρισμα του δικαστηρίου ήταν δικαίωση. Καταδίκη της Τουρκίας που συγκάλυπτε τους φονιάδες.

Οι γνωστοί φονιάδες, μαζί με τους ηθικούς αυτουργούς, κρυμμένοι ακόμη και σήμερα στο σκότος του παρακράτους, έχουν πια παραδοθεί στη λαϊκή καταδίκη, ενώ ο Κουτλού Ανταλί παραμένει υπαρκτός, ακέραιος στο προσκήνιο, στο φως. Ο φόνος έκανε τον Κουτλού Ανταλί μάρτυρα της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, τα ποιήματά του σημείο αναφοράς και τα άρθρα του αδιάψευστα τεκμήρια.

Ο Κουτλού Ανταλί είναι ο τελευταίος σε μια πορεία θυσίας. Προηγήθηκαν ο Αχμέτ Μουζαφέρ Γκουρκάν και ο Αϊχάν Χικμέτ. Αυτοί μάλιστα παρέμειναν ως άταφοι νεκροί αρχαίας τραγωδίας, με το στίγμα του προδότη, μέχρις ότου βρέθηκαν άνθρωποι να τους αποκαταστήσουν στη συνείδηση των ανθρώπων και να τους δώσουν τη θέση που τους ταιριάζει στην Ιστορία.

Αυτοί, μαζί με τον Καβάζογλου και τον Μισιαούλη και τους πολλούς άλλους που δολοφονήθηκαν γιατί ήθελαν έναν καλύτερο και ειρηνικό κόσμο, αποτελούν την παρακαταθήκη που εμείς καλούμαστε να διαφυλάξουμε. Το βιβλίο της Ιλκάι, συζύγου του Κουτλού Ανταλί, και της Σεβγκιούλ, αδελφής της, δύο γενναίων γυναικών, θυμάτων και των ίδιων της βίας και τρομοκρατίας, αποτελεί δείγμα καθήκοντος και ευθύνης σε δύσκολους καιρούς.

Μέσα από τα γραπτά και την ιστορία του Κουτλού Ανταλί γινόμαστε μέτοχοι των δικών του οραμάτων, αγώνων και ιδανικών για την Κύπρο και τους Κυπρίους. Ο αγώνας συνεχίζεται. Η ποίηση, τα κείμενα, η πάλη και προ παντός η ζωή και το παράδειγμα του Κουτλού Ανταλί είναι οδηγοί και κριτές μας.

* δημοσιογράφος – ερευνητής – αναλυτής AEJ/IFJ

https://www.efsyn.gr/nisides/215502_ithele-tin-kypro-anexartiti-kai-eiriniki

 

__________________________________________________________________________________

ΚΥΠΡΙΟΙ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ των Διεθνών Ταξιαρχιών

ΚΥΠΡΙΟΙ  ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ  των  Διεθνών  Ταξιαρχιών

του  Βαγγέλη  Πάλλα  *

90χρονα ΚΚΚ-ΑΚΕΛ ● «Οι Κύπριοι εθελοντές με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν, κυρίως, ενεργά μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Μεγάλης Βρετανίας που λειτουργούσαν εντός του “κυπριακού τμήματος” και παρήγαγαν το δικό τους προπαγανδιστικό υλικό στην ελληνική γλώσσα».

Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος, 1936-1939. Μάχη της Χαράμα, Φλεβάρης 1937, μάχη του Τερουέλ, Δεκέμβρης 1937-Φλεβάρης 1938. Γιατί άραγε θυμηθήκαμε αυτόν τον αιματηρό πόλεμο και τις συγκεκριμένες μάχες; Όχι μόνο γιατί φέτος συμπληρώνονται 80 χρόνια από την έναρξη εκείνου του πολέμου αλλά και γιατί σ’ αυτές τις αποφασιστικής σημασίας μάχες, πολέμησαν Κύπριοι αντιφασίστες εθελοντές και πολλοί απ’ αυτούς σκοτώθηκαν θυσιάζοντας τη ζωή τους στον βωμό του διεθνιστικού καθήκοντος και του αντιφασιστικού αγώνα.

Ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος είναι ένα από τα πιο δραματικά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας του 20ού αιώνα. Στη δεκαετία του 1930 η ισπανική κοινωνία είχε φτάσει σε ένα κομβικό σημείο. Η βασανιστική αργή ανάπτυξη του καπιταλισμού, τα ισχυρά μισοφεουδαρχικά κατάλοιπα, οι κατά καιρούς μεταρρυθμίσεις που έμειναν στα μισά του δρόμου, ο απόηχος ενός βίαιου αυτοκρατορικού παρελθόντος, τα σοβαρά ελλείμματα δημοκρατίας και η απουσία κοινοβουλευτικής παράδοσης, τα συχνά πραξικοπήματα, η δεσπόζουσα θέση της Καθολικής Εκκλησίας, το άλυτο πρόβλημα της γης, η ανάπτυξη της εργατικής τάξης χωρίς ωστόσο να έχει δικαιώματα και ενώ κατά κανόνα πνίγονταν στο αίμα οι κινητοποιήσεις της, όλα αυτά τα στοιχεία συνέθεταν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Μέσα σ’ αυτό το τεταμένο κλίμα, το Λαϊκό Μέτωπο κερδίζει τις εκλογές του Φλεβάρη 1936. Το Λαϊκό Μέτωπο ήταν ένας ευρύς συνασπισμός πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της Αριστεράς και του Κέντρου. Γεννήθηκε έτσι η προοπτική και η ελπίδα μιας διαφορετικής πορείας προς τη δημοκρατία και την κοινωνική πρόοδο.

Οι συντηρητικές δυνάμεις όμως αντέδρασαν σ’ αυτή την προοπτική. Δεν είχαν καμιά διάθεση να αποχωριστούν προνόμια και τη δεσπόζουσα θέση τους. Αρνήθηκαν να αποδεχτούν την ετυμηγορία του λαού όπως αυτή εκφράστηκε στις εκλογές. Και πήραν τα όπλα για να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου και να συντηρήσουν στην εξουσία την παλιά τάξη πραγμάτων.

Εκφραστής αυτών των δυνάμεων έγινε ο στρατηγός Φράνκο. Το πραξικόπημα της 18ης Ιουλίου 1936 με ηγέτη τον Φράνκο σήμανε την έναρξη του τρίχρονου αιματηρού και καταστροφικού εμφύλιου πολέμου. Ενός εμφύλιου πολέμου που σύντομα απέκτησε πανευρωπαϊκές και διεθνείς διαστάσεις.

Ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος χαρακτηρίστηκε –ασφαλώς όχι άδικα– προοίμιο του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Στην Ισπανία όπως και κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο συγκρούστηκαν σε μια μάχη ζωής και θανάτου ο φασισμός από τη μια με τη δημοκρατία και την πρόοδο από την άλλη.

Στα πολεμικά πεδία της Ισπανίας δεν αντιπαρατάχθηκαν μόνο οι ντόπιες φασιστικές δυνάμεις με τις ντόπιες προοδευτικές δημοκρατικές δυνάμεις. Αντιπαρατάχθηκε ολόκληρος ο φασιστικός κόσμος της εποχής με όλες εκείνες τις δυνάμεις που αντιπροσώπευαν τη δημοκρατία και την πρόοδο παγκοσμίως.

Χίτλερ και Μουσολίνι ενίσχυσαν με κάθε μέσο τον πραξικοπηματία ομοϊδεάτη τους Φράνκο. Του παραχώρησαν όπλα, αεροπλάνα και δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες να πολεμούν στο πλευρό του. Αντίθετα, Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ κ.ά. συγκρότησαν την Επιτροπή μη Επέμβασης και ως επακόλουθο επέβαλαν εμπάργκο όπλων στις αντιμαχόμενες παρατάξεις. Αυτό το εμπάργκο όμως έπληττε μόνο τους δημοκρατικούς, καθώς ο Φράνκο προμηθευόταν ασταμάτητα όπλα από τη ναζιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία. Μόνο ένα κράτος ενίσχυσε, ως κράτος, τη νόμιμη δημοκρατική ισπανική κυβέρνηση, και αυτό ήταν η Σοβιετική Ένωση.

Η πολιτική της μη επέμβασης κατέστησε αναγκαία τη δραστηριοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Με πρωτοβουλία των κομμουνιστών συγκροτούνται οι Διεθνείς Ταξιαρχίες. Σ’ αυτές, πέρα από τους κομμουνιστές, μετέχουν σοσιαλιστές, καθολικοί και άλλοι δημοκρατικοί πολίτες και αντιφασίστες κάθε ιδεολογικοπολιτικής απόχρωσης. 

Οι Διεθνείς Ταξιαρχίες κατεβαίνουν στην Ισπανία και πολεμούν στο πλευρό των δημοκρατικών δυνάμεων. Υπολογίζεται ότι γύρω στις 60 χιλιάδες είναι οι διεθνιστές αντιφασίστες που πήγαν στην Ισπανία για να πολεμήσουν τον φασισμό. 

Οι Διεθνείς Ταξιαρχίες διαδραμάτισαν αποφασιστικό ρόλο στην άμυνα της Μαδρίτης και διακρίθηκαν σε όλες τις μεγάλες μάχες του τρίχρονου αντιφασιστικού πολέμου. Υπήρξαν η πιο ρωμαλέα έκφραση διεθνιστικής αλληλεγγύης που γνώρισε ο κόσμος.

Κύπριοι αντιφασίστες.   

Από τούτο το προσκλητήριο δεν έλειψε και η Κύπρος. Η Κύπρος που στέναζε τότε κάτω από την καταπίεση της βρετανικής αποικιοκρατίας στα χρόνια της Παλμεροκρατίας. 

Δεκάδες συμπατριώτες μας έσπευσαν εθελοντικά στην Ισπανία και εντάχθηκαν στις δυνάμεις των Διεθνών Ταξιαρχιών. Ο Πολ Στρόγγος, που μελέτησε διεξοδικά το θέμα στο βιβλίο του «Ισπανικές Θερμοπύλες – Κύπριοι εθελοντές στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, 1936-39», εκτιμά ότι οι Κύπριοι εθελοντές ήταν 57.

Σύμφωνα με τις έρευνές του, 19 από αυτούς έπεσαν πολεμώντας ηρωικά για τη δημοκρατία και την ελευθερία του ισπανικού λαού. Αν λάβουμε υπόψη τον πληθυσμό της Κύπρου τότε, ίσως αναλογικά οι Κύπριοι εθελοντές να ήσαν οι περισσότεροι από κάθε άλλη χώρα.

Οι Κύπριοι αντιφασίστες στην ολότητά τους ήταν Κύπριοι μετανάστες στην Αγγλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες. Μέσα στις συνθήκες της Παλμεροκρατίας δεν ήταν δυνατόν να μεταβούν εθελοντές απευθείας από την Κύπρο. Όλοι οι Κύπριοι των Διεθνών Ταξιαρχιών ανήκαν στον αριστερό χώρο.

Όπως αναφέρει ο Πολ Στρόγγος: «Οι Κύπριοι εθελοντές με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν, κυρίως, ενεργά μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Μεγάλης Βρετανίας που λειτουργούσαν εντός του “κυπριακού τμήματος” και παρήγαγαν το δικό τους προπαγανδιστικό υλικό στην ελληνική γλώσσα». Ενώ για τους Κύπριους εθελοντές από τις ΗΠΑ αναφέρει ότι «ήταν πολιτικά ενεργοί στο Κομμουνιστικό Κόμμα των Ηνωμένων Πολιτειών και στην “Παγκυπριακή”, την κύρια κυπριακή πολιτιστική οργάνωση στις ΗΠΑ στη διάρκεια της δεκαετίας του 1930».

Αρκετοί από τους Κύπριους εθελοντές πριν μεταναστεύσουν ήταν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου, όπως ο Γιακουμής Γεωργίου και ο Κώστας Λαπηθιώτης, που ήταν μάλιστα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΚ. Ο πιο γνωστός από τους Κύπριους εθελοντές είναι ο μετέπειτα γ.γ. του ΑΚΕΛ, Ε. Παπαϊωάννου, ο οποίος μάλιστα τραυματίστηκε στο μέτωπο της Κόρδοβα. Αλλος γνωστός μαχητής της Ισπανίας είναι ο Μιχαλάκης Οικονομίδης, που έφτασε μάλιστα στον βαθμό του πολιτικού κομισάριου στη μονάδα όπου υπηρετούσε. Πληγώθηκε στη μάχη της Χαράμα.

Στη μάχη της Χαράμα που αναφέραμε στην αρχή του σημειώματος σκοτώθηκαν οι Παναγιώτης Κατσαρόνας από Λάρνακα, Κωνσταντίνος Αυγερινός, Κύπριος με καταγωγή από Κωνσταντινούπολη, Νίκος Πέρδικος από Γιαλούσα, Αγγελος Ρωμάνης από Λευκωσία. 

Στη μάχη του Τερουέλ πολέμησαν αρκετοί Κύπριοι αντιφασίστες όπως ο Αναστάσης Αντωνίου από Αγ. Ηλία (σκοτώθηκε τον Μάρτη του 1938 στο Κάσπε), ο Ιάκωβος Κούμουλλος από Λεύκαρα (σκοτώθηκε στο μέτωπο της Αραγονίας τον Μάρτη του 1938), ο Χρίστος Κωνσταντίνου από Μπέλα Παΐς (σκοτώθηκε επίσης στο μέτωπο της Αραγονίας τον Μάρτη του 1938), ο Δημήτρης Τσινίκολας από Αγ. Ηλία (σκοτώθηκε στο Μπελτσίτε τον Μάρτη του 1938), ο Σπύρος Παντελίδης από Κάτω Δρυ (σκοτώθηκε το 1938), ο Βασίλης Παττίχης από Λεύκαρα (σκοτώθηκε στο Μπελτσίτε τον Μάρτη του 1938), ο Σέργιος Ρωσίδης από Πυργά (σκοτώθηκε στο μέτωπο της Αραγονίας τον Μάρτη του 1938).

Οι υπόλοιποι πεσόντες Κύπριοι αντιφασίστες στα μέτωπα της Ισπανίας είναι ο Αχιλλέας Κανάρης από Λευκωσία, ο Γιώργος Πανταζής από Κυθρέα, ο Λούκας Ορφανίδης από Ακάκι, ο Χρίστος Χριστοδούλου από Ριζοκάρπασο, ο Ιωάννης Δήμας, ο Δημήτρης Δημητρίου, ο Γ. Γεωργαλλάς, ο Μ. Θεόδουλος.

Ας είναι αυτή η αναφορά μνημόσυνο τιμής για τους Κύπριους αντιφασίστες της Ισπανίας, και όσους έπεσαν εκεί και όσους επέζησαν του πολέμου.

Σελίδα δόξας και τιμής

Η συμμετοχή των Κύπριων αντιφασιστών στις Διεθνείς Ταξιαρχίες συνιστά ένα ηρωικό και πολύ σημαντικό κεφάλαιο όχι μόνο της ιστορίας του ΚΚΚ-ΑΚΕΛ, αλλά και της Κύπρου ευρύτερα. Δυστυχώς αυτό το κεφάλαιο έχει θαφτεί κυριολεκτικά από την επίσημη ιστοριογραφία. Ο λόγος είναι προφανής και εξόχως ιδεολογικο-πολιτικός.

Δεν πρόκειται για «εθνικό» αγώνα με πρωταγωνιστές ανθρώπους της Δεξιάς. Πρόκειται για έναν αντιφασιστικό διεθνιστικό αγώνα με πρωταγωνιστές Κύπριους κομμουνιστές, για τούτο και είναι προτιμότερο για ορισμένους να ξεχαστεί.

Όμως δεν μπορούμε και ούτε πρέπει να επιτρέψουμε να ξεχαστεί. Αιώνια θα είναι η ευγνωμοσύνη, η δόξα και η τιμή για τους ήρωες Κύπριους αντιφασίστες της Ισπανίας.

Το Ινστιτούτο Ερευνών «Προμηθέας» σε συνεργασία με το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου πραγματοποίησαν πέρσι τον Φλεβάρη επιστημονικό συνέδριο με τίτλο «Ισπανικός Εμφύλιος: Κύπρος, Ελλάδα και Ευρώπη». Στο συνέδριο έγιναν πολύ ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις.

Ο «Προμηθέας» εξέδωσε τα πρακτικά του συνεδρίου, τα οποία ο καθένας που ενδιαφέρεται μπορεί να προμηθευτεί. Από εκεί είναι και τα δύο αποσπάσματα από την παρέμβαση του Π. Στρόγγου που αναφέρονται στο κείμενο. 

Προσκύνημα τιμής   

Στα περίχωρα της Μαδρίτης βρίσκεται το κοιμητήριο Fuencarral. Στο κοιμητήριο αυτό θάβονταν οι νεκροί των Διεθνών Ταξιαρχιών που έπεσαν υπερασπιζόμενοι την ισπανική πρωτεύουσα. Μετά την επικράτηση του Φράνκο, ο δικτάτορας φρόντισε να εξαλείψει κάθε ίχνος του κοιμητηρίου που θύμιζε τις Διεθνείς Ταξιαρχίες. 

Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας, άρχισε και η αποκατάσταση του κοιμητηρίου.

Ανεγέρθησαν μνημεία των πεσόντων από διάφορες χώρες. Αναρτήθηκαν αναμνηστικές πλάκες που θυμίζουν τη θυσία τους.

Ο πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ισπανία κ. Αντώνης Τουμαζής ανέλαβε, προς τιμήν του, την πρωτοβουλία το 2011 και εντοίχισε στον τοίχο των εθελοντών πλάκα που μνημονεύει τη συμμετοχή της Κύπρου και τις θυσίες των Κύπριων εθελοντών στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ο κάθε Κύπριος δημοκράτης που επισκέπτεται τη Μαδρίτη οφείλει ένα προσκύνημα στον ιερό τούτο χώρο. 

Απόσπασμα από τις «Ενθυμίσεις από τη ζωή μου»  

Του Εζεκία Παπαϊωάννου

Κι’ επιτέλους. Τις πρώτες πρωινές ώρες κάποιας ημέρας του Δεκέμβρη 1936 μας ξύπνησαν για να μας πουν ότι έφθασαν τα όπλα που αναμέναμε. Ανοίξαμε τις κάσες και μοιράσαμε τα όπλα στους εθελοντές. Ήταν Μεξικάνικα όπλα παλαιού τύπου, που ούτε και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν χρησιμοποιούσαν. Σφαιροθήκη όχι μόνο δεν υπήρχε αλλά και για να τοποθετήσεις μια σφαίρα στην κάννη του όπλου έπρεπε να την σπρώξεις με το δάχτυλό σου. Οπωσδήποτε όμως όπλα ήσαν κι’ ήταν καλύτερα έστω κι’ αυτά παρά καθόλου. Δεν πέρασε λίγη ώρα από τη στιγμή που πήραμε τα όπλα κι’ επιβιβαστήκαμε σε μια αμαξοστοιχία που θα μας πήγαινε στο μέτωπο. Την άλλη μέρα, το πρωί φτάσαμε στην πόλη Αντιούχα, περιοχή Κόρδοβας. Μάθαμε ότι τα φασιστικά στρατεύματα έκαμναν μια επίθεση για να καταλάβουν την πόλη Αντιούχα. Από το σιδηροδρομικό σταθμό μέχρι την πόλη, όπου μπήκαμε σε στρατιωτικό σχηματισμό πεζοί, ο λαός μάς επευφημούσε και ζητωκραύγαζε. «Βίβα Ρούσια», «Ζήτω η Ρωσία», φώναζαν. Φαίνεται ότι μας πήραν για Ρώσους ή αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο ισπανικός λαός εξεδήλωνε την ευγνωμοσύνη του προς τη χώρα των Σοβιέτ που υποστήριζε ηθικά, πολιτικά και υλικά τις δημοκρατικές δυνάμεις της Ισπανίας και τη νόμιμη Δημοκρατική της Κυβέρνηση. Περάσαμε από την πόλη και βγήκαμε κάπου 2 χιλιόμετρα έξω από αυτήν όπου και στρατοπεδεύσαμε.

Τη νύχτα ήμουνα φρουρός μαζί με άλλους αγωνιστές της διεθνούς Ταξιαρχίας. Φρουρούσα πάνω σ’ ένα ύψωμα και το κρύο ήταν πολύ τσουχτερό γιατί ήταν Δεκέμβρης και γιατί πάνω στα πιο ψηλά βουνά είχε χιονίσει. Ολο το βράδυ περπατούσα για να μην παγώσω από το κρύο. Τελικά κάποιος άλλος φρουρός με αντικατέστησε για να κοιμηθώ λιγάκι. Και πού να κοιμηθώ; Στο ύπαιθρο βέβαια, γιατί εδώ ήμασταν όχι πολύ μακριά από το Μέτωπο και εξάλλου σπίτια κοντά δεν υπήρχαν. Εσκαψα λίγο κάτω από ένα θάμνο και κουλουρώθηκα μαργωμένος από το κρύο.

Δεν πρόφτασε να με πάρει ο ύπνος και μας ξυπνούν. Έπρεπε να μπούμε στην αντεπίθεση για να ρίξουμε τους φασίστες πίσω γιατί έκαμναν προέλαση να καταλάβουν την πόλη Αντιούχα. Προχωρούσαμε σε ανώμαλο έδαφος με εληές και χαρουπιές εδώ και εκεί οπόταν μας επετέθηκε η φασιστική αεροπορία. Καλυφθήκαμε, όσοι μπορούσαμε, κάτω από δένδρα και μέσα σε χαντάκια μέχρι που να περάσουν τα αεροπλάνα και να συνεχίσουμε την επίθεσή μας. Εγώ έπεσα πρηνηδόν κάτω από μια μικρή εληά που βρέθηκε κοντά μου και όταν ύστερα από λίγο σήκωσα το κεφάλι πρόσεξα ότι σχεδόν δίπλα μου ένας αγωνιστής της Διεθνούς Ταξιαρχίας ήταν νεκρός.

Τον κτύπησε η οβίδα του αεροπλάνου στο στήθος και του άνοιξε μια πληγή κάπου δυο ίντζες διάμετρο. Στάθηκα για λίγο όρθιος με σκυφτό το κεφάλι πάνω από το πτώμα του συντρόφου μου κι’ ορκίστηκα να εκδικηθώ τον σκοτωμό του.

Η αντεπίθεση όμως των δυνάμεων της Διεθνούς Ταξιαρχίας και συγκεκριμένα του τάγματος «Ανρύ Μπαρπύς» στο οποίο ανήκαμε, βρισκόταν στην εξέλιξή της κι’ έπρεπε να προχωρήσουμε και μάλιστα κάτω από τα καταιγιστικά πυρά των φασιστικών δυνάμεων. Απέναντί μας είχαμε Μαροκινά στρατεύματα που πολεμούσαν με τον Φράνκο. Τι ειρωνεία, έλεγα στον εαυτό μου, να μας πολεμούν αποικιακά στρατεύματα που υφίστανται την άγρια καταπίεση κι’ εκμετάλλευση της ισπανικής άρχουσας τάξης και ιδιαίτερα των πιο αντιδραστικών της δυνάμεων, των φασιστικών. Τα Μαροκινά στρατεύματα ήσαν από τα πιο επίλεχτα στρατεύματα του Φράνκο. Δύσκολα, πολύ δύσκολα υποχωρούσαν οι Μαροκινοί στρατιώτες. Έπρεπε να τους εξοντώσεις για να μπορέσεις να προχωρήσεις.

Ήταν ήδη η δεύτερη μέρα στο μέτωπο και μόλις κατορθώσαμε να προχωρήσουμε ένα χιλιόμετρο. Οι φασίστες μάς έβαλλαν με τα πυροβόλα, τα μυδραλιοβόλα, τα αυτόματα όπλα, τα αεροπλάνα κι’ εμείς το πιο ισχυρό όπλο που διαθέταμε ήταν το μυδραλιοβόλο τύπου «Χότζικς». Όπλο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ή και παλαιότερο. Είχαμε και ένα κανονάκι το οποίο έριχνε κάθε 15 λεπτά περίπου χωρίς μεγάλη αποτελεσματικότητα.

Την τρίτη μέρα στο μέτωπο και κατά τις πρώτες πρωινές ώρες άναψε σφοδρή μάχη. Ο σκοπευτής ενός των μυδραλιοβόλων «Χότζικς» που είχαμε, σκοτώθηκε και ο Γάλλος αξιωματικός ζητούσε επίμονα «εθελοντή να τον αντικαταστήσει». Δεν προσφερόταν όμως εθελοντής γιατί δεν ήξεραν το χειρισμό του «Χότζικς» αφού δεν είχαν δει προηγούμενα τέτοιο όπλο. Το «Χότζικς» χρειάζεται νερό, γι’ αυτό και πρέπει πάντα να κουβαλάς ένα δοχείο με νερό μαζί σου για να κρυώνει.

Κάποιος τελικά προσφέρθηκε σαν σκοπευτής του «Χότζικς». Τόσο πολύ χρησιμοποιήθηκε όμως το «Χότζικς» και το νερό είχε στο μεταξύ σωθεί, που έγινε κόκκινο σαν κάρβουνο αναμμένο και σταμάτησε. Εγώ ήμουνα μόλις τρία μέτρα μακριά. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έπεσε και μια οβίδα κοντά μας και έχασα τις αισθήσεις μου. Αυτό που ξέρω είναι ότι ξύπνησα σε κάποιο σταθμό πρώτων βοηθειών στην πόλη Αντιούχα όπου μου έδεσαν τις πληγές μου και με μετάφεραν στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης Μούρθια που είναι προς το νοτιοανατολικό τμήμα της Ισπανίας.

Είχα τραύματα στο αριστερό πόδι και το αριστερό χέρι. 

https://www.efsyn.gr/nisides/205307_kyprioi-antifasistes-ton-diethnon-taxiarhion/

*

 __________________________________________________________________________

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ… ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η  ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ… ΤΗΣ  ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 Ανάλυση:  Πάλλας  Βαγγέλης

δημοσιογράφος-Ερευνητής-Αναλυτής A.E.J./I.F.J.

…Ξέρω ότι θα διασχίσουμε την έρημο. Το καταλαβαίνουμε, αλλά επιμένουμε. Γιατί  έχουμε το δίκιο. Θα μείνουμε μόνοι, πιεσμένοι, απομονωμένοι, αλλά προχωράμε.

Η επιστροφή της Αριστεράς, είναι ανάγκη των καιρών και όχι μια Αριστεράς εκλογικών συνεργασιών, αλλά μια μετωπική Αριστερά, που συνδέει και νοηματοδοτεί επιλογές με βάση το στρατηγικό της στόχο. Που δίνει συντεταγμένα τις μάχες.

Θα χτυπηθούμε, θα συκοφαντηθούμε, θα σκίσουν τα λάβαρα μας, αλλά αμετανόητοι συνεχίζουμε. Γιατί η Αριστερά ξέρει και να κερδίζει και να χάνει. Η Αριστερά δεν συγκρίνεται…διακρίνεται.

Η επιστροφή της Αριστεράς, συνιστά ανάγκη απέναντι στον «οδοστρωτήρα» που προγραμματίζει, η νεοφιλελεύθερη αστική τάξη, παρέα με τους μιντιακούς του φίλους, οι οποίοι κάνουν ότι μπορούν για να τους φέρουν στην εξουσία μέσω αδιάκοπης καθημερινής προπαγάνδας.

Η ιστορία διψά για την επάνοδο της Αριστεράς, μιας Αριστεράς που θα αποκαταστήσει την φυσική πορεία της ιστορικής ροής προς την πρόοδο, που θα αντιμετωπίσει την λαίλαπα του νεοφιλελεύθερου αστικού ρεύματος, που επιταχύνει την επάνοδο του, ύστερα από συστημικά και επικοινωνιακά λάθη των αριστερών κινημάτων.

…Ασφαλώς δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Υπάρχουν διάφορες, διαφορετικές διαδρομές και πορείες. Εμείς έχουμε μάθει να ζούμε μέσα στην κοινωνία…

Η αστική τάξη στην Ελλάδα, ποτέ δεν έκρυψε το πραγματικό της, πρόγραμμα και την ουσία της δεξιάς και αντιδραστικής της πολιτικής. Το αστικό κόμμα της δεξιάς διαχρονικά εδώ και δεκαετίες αποτελεί τον πιστό εκφραστή και στυλοβάτη του αστικού πολιτικού συστήματος.

Η αστική τάξη (δεξιά), έχει συνδέσει την πορεία της με την πιο καταστροφική περιόδου της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, με την επιβολή 2 μνημονίων και την υπερψήφιση του 3^ου μνημονίου. Η πολιτική της άνοιξε το δρόμο για την πιο άγρια μορφής εκμετάλλευση και καταπίεση των εργαζομένων.

Η διαφαινόμενη άνοδος της αστικής δεξιάς, μόνο νέα δεινά μπορεί να σημάνει για τους πολίτες, τους εργαζόμενους και την εργατική τάξη στο σύνολο της.

…Παλιά, μπορούσα να σε εξοντώσω με συνοπτικές διαδικασίες. Να σε φυλακίσω, να σε βασανίσω, να σε στείλω στην εξορία…

Παλιά είχα δωσίλογους και καταδότες, είχα στρατό και αστυνομία…

Ακόμα τους έχω…

Η ιστορία καταγράφει την απουσία μας. Μιας αριστεράς της αλληλεγγύης, του διεθνισμού, της συνοχής.

Το πραγματικό συμφέρον του λαού μας είναι η καταδίκη και η απόρριψη αυτής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που μόνο δεινά, φτώχεια, εξαθλίωση και τρομοκρατία υπόσχεται.

…Έχω την οικονομική δύναμη, κάνω ότι θέλω. Ακόμα και τώρα υπάρχει τρόπος να σε ελέγχω. Τώρα έχω τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Τώρα εισχωρώ στο μυαλό σου. Τώρα σε κάνω σύμμαχο μου. Τώρα είμαι σε θέση να κάνω το δικό μου συμφέρον δικό σου…

_____________________________________________________________________________