Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΣΦΑΙΡΕΣ Μια ταινία του Πανίκκου Χρυσάνθου και Νιαζί Κιζίλγιουρεκ με αφηγητή τον Γιώργο Λιασή

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ  ΚΑΙ  ΣΦΑΙΡΕΣ 
Μια  ταινία  του  Πανίκκου  Χρυσάνθου  και  Νιαζί  Κιζίλγιουρεκ 
με  αφηγητή  τον  Γιώργο  Λιασή


H Αίθουσα προβολής άλλαξε στο Κινηματοθέατρο Παλλάς

- - - - - - - - - - - 
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ:
 
H Δική μου Αλήθεια (Μέρος Α) 
(Γιώργος Λιασής -Πέτρος Σουππουρής -Παλαίκυθρο – 17 Αυγούστου 1974 
– Μαζική εν ψυχρώ δολοφονία 17 ατόμων) 


Δική μου Αλήθεια (Μέρος Β) 


---------------------------------

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΤΕΦΑΝΩΝ
ΤΗΣ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ ΕΝΩΜΕΝΗ ΚΥΠΡΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΔΗΜΩΝ
(συμμετείχαν από Αθήνα, Κωνσταντινούπολη, Σύδνεϋ, Λονδίνο)
ΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΜΙΣΑΛΟΔΟΞΙΑΣ
ΩΣ ΕΜΠΡΑΧΤΗ ΣΥΓΝΩΜΗ

 
Οι 17 ΕΚ του Παλαίκυθρου των οικογενειών
Λιαση και Σουππουρή.

Κώστας Μισιαούλης

Ντερβίς Αλί Καβαζογλου

(Το καθεστώς Έρογλου δεν επέτρεψε την κατάθεση στεφάνων στους ΤΚ 
θύματα των χωριών Μαράθα - Αλόα - Σανταλάρη)
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ:

Σφαγές Τ/κ από  τον ελληνοκυπριακό φασισμό –Η τραγική ιστορία των Μάραθα, Αλόα, Σανταλάρη

 Οι αγνοούμενοι ενώνουν Ε/κ και Τ/κ – Μηνύματα συναδέλφωσης σε εκδήλωση στη Νήσου
  
«Επέζησα του μακελειού στο Παλαίκυθρο…»

Στην άκρη η πίκρα, συμπαράσταση στον πόνο

YeniDüzen - Niyazi Kızılyürek ve Panikos Hrisantos’tanyeni film: Çiçekler Ve Kurşunlar


- - - - - - - - - - - - -

ΕΓΙΝΕ Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ “ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΣΦΑΙΡΕΣ”




«Λουλούδια και Σφαίρες», η ταινία των Χρυσάνθου και Κιζίλγιουρεκ με τον Γιώργο Λιασή από το Παλαίκυθρο
                                      

Ο Γιώργος Λιασής με «Λουλούδια και Σφαίρες» αφηγείται στον Νιαζί Κιζίλγιουρεκ την εν ψυχρώ δολοφονία 17 μελών της δικής του οικογένειας και των Σουπουρή στο Παλαίκυθρο, τον Αύγουστο του 1974, αναζητεί γιατί οι εγκληματίες το έκαναν αυτό, και συναντά τον Χουσεϊν Ακάνσοϊ, ο οποίος έχασε συνολικά 30 μέλη της δικής του οικογένειας στις εν ψυχρώ δολοφονίες Τ/κ από τα χωριά Μαράθα, Σανταλάρη, Αλόα.
Η νέα ταινία των Πανίκκου Χρυσάνθου και Νιαζί Κιζίλγιουρεκ με αφηγητή τον Γιώργο Λιασή παρουσιάστηκε στο θέατρο Παλλάς, το βράδυ της Δευτέρας με τον κ. Λιασή να δηλώνει ότι η ταινία αποτελεί ένα πολιτιστικό μνημόσυνο για όλους αυτούς που χάθηκαν. Σκοπός της ταινίας, πρόσθεσε, είναι η ανάδειξη των εγκλημάτων ώστε να μην επαναληφθούν τα τραγικά γεγονότα, όπως τα έζησαν οι ίδιοι.
«Να αποτελέσει εφαλτήριο για τη διαπαιδαγώγηση των νέων ανθρώπων, ξεκινώντας απ’ την ίδια την παιδεία μας που θα προάγει τα στοιχεία της αγάπης και της ειρηνικής συμβίωσης μεταξύ των δύο κοινοτήτων». Δυστυχώς, συνέχισε, οι «άνθρωποι», σε εισαγωγικά, όπως είπε,  που δεν σεβάστηκαν καθόλου την ανθρώπινη ζωή, εγκλημάτησαν, προέβησαν σε βαρβαρότητες, κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι ανάμεσά μας.
ΚΥΠΕ – 16/01/2020





 ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ:


Η νέα ταινία των Πανίκκου Χρυσάνθου και Νιαζί Κιζίλγιουρεκ με αφηγητή τον Γιώργο Λιασή παρουσιάστηκε στο θέατρο Παλλάς

Γιώργος Λιασής
Ο Γιώργος Λιασής με «Λουλούδια και Σφαίρες» αφηγείται στον Νιαζί Κιζίλγιουρεκ την εν ψυχρώ δολοφονία 17 μελών της δική του οικογένειας και των Σουπουρή στο Παλαίκυθρο, τον Αύγουστο του 1974, αναζητεί γιατί οι εγκληματίες το έκαναν αυτό, και συναντά τον Χουσεϊν Ακάνσοϊ, ο οποίος έχασε συνολικά 30 μέλη της δικής του οικογένειας στις εν ψυχρώ δολοφονίες Τ/κ από τα χωριά Μαράθα, Σανταλάρη, Αλόα.  

Η νέα ταινία των Πανίκκου Χρυσάνθου και Νιαζί Κιζίλγιουρεκ με αφηγητή τον Γιώργο Λιασή παρουσιάστηκε στο θέατρο Παλλάς, το βράδυ της Δευτέρας με τον κ. Λιασή να δηλώνει ότι η ταινία αποτελεί ένα πολιτιστικό μνημόσυνο για όλους αυτούς που χάθηκαν. Σκοπός της ταινίας, πρόσθεσε, είναι η ανάδειξη των εγκλημάτων ώστε να μην επαναληφθούν τα τραγικά γεγονότα, όπως τα έζησαν οι ίδιοι.  

«Να αποτελέσει εφαλτήριο για τη διαπαιδαγώγηση των νέων ανθρώπων, ξεκινώντας απ’ την ίδια την παιδεία μας που θα προάγει τα στοιχεία της αγάπης και της ειρηνικής συμβίωσης μεταξύ των δύο κοινοτήτων». Δυστυχώς, συνέχισε, οι «άνθρωποι», σε εισαγωγικά, όπως είπε,  που δεν σεβάστηκαν καθόλου την ανθρώπινη ζωή, εγκλημάτησαν, προέβησαν σε βαρβαρότητες, κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι ανάμεσά μας.

Ο κ. Λιασής εξέφρασε την άποψη εάν και εφόσον καθίστατο δυνατό, οι "άνθρωποι" αυτοί να λογοδοτήσουν ενώπιον επιτροπών και ενώπιον των συγγενών των θυμάτων πλέον για επίδειξη μεταμέλειας – αν υπάρχει – και έκφρασης των κινήτρων που τους οδήγησαν στη διάπραξη αυτών των φρικαλεοτήτων.  

«Προσωπικά δεν έχω τη δύναμη, αλλά ούτε και το δικαίωμα, μπροστά στους δικούς μου ανθρώπους που χάθηκαν, να προβώ σε συγχώρεση. Γιατί οι εγκληματίες δολοφονούσαν και είχαν πλήρη συναίσθηση του τι έκαναν. Αυτό που αγωνίζομαι καθημερινά και απαιτώ είναι, σε αυτό το μαρτυρικό νησί που χύθηκε τόσο αίμα, επιτέλους να επανενωθεί, να απελευθερωθεί, έτσι ώστε να επικρατήσει η ειρήνη, η πραγματική ελευθερία, όπου Ε/κ και Τ/κ να είναι αφεντάδες στη γη που τους γέννησε».  

Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να ελπίζουμε για ένα καλύτερο και ειρηνικό μέλλον για εμάς και τις επόμενες γενιές, ανέφερε. Η Κύπρος είναι πολύ μικρή για να την μοιράσουμε, αλλά συνάμα πολύ μεγάλη για να μας χωρέσει όλους, παρατήρησε.  

Ο Γιώργος Λιασής έκλεισε με τους στίχους του Ναζίμ Χικμέτ που μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος, τους οποίους διαβάζοντας κόμπιασε, για να ενθαρρυνθεί από το χειροκρότημα του κοινού και να συνεχίσει: «η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει, τις πιο όμορφες μέρες δεν τις έχουμε ακόμα ζήσει».   

Κιζίλγιουρεκ – Χρυσάνθου
Μετά την προβολή της ταινίας, ο ακαδημαϊκός και νυν Ευρωβουλευτής Νιαζί Κιζίλγιουρεκ είπε ότι γνώρισε τον Γιώργο Λιασή πριν από 13 χρόνια στην Αθήνα, όπου του αφηγήθηκε την τραγική ιστορία της οικογένειάς του και δημιουργήθηκε η ιδέα του ντοκιμαντέρ, με το σκεπτικό, όπως είπε, ότι στην Κύπρο η αντίκριση της νεότερης ιστορίας γίνεται ελάχιστες φορές.  

«Η μία κοινότητα εμφανίζεται συνήθως ως θύμα και αγνοεί τα θύματα της άλλης κοινότητας. Ήθελα όλοι οι Τ/κ να ξέρουν την ιστορία του Γιώργου Λιασή. Είχε μεγάλη σημασία». Ο κ. Κιζίλγιουρεκ δήλωσε εντυπωσιασμένος από την εσωτερική, πνευματική και συναισθηματική δύναμη που είχε ο Γιώργος Λιασής, σημείωσε ότι τα γυρίσματα διήρκησαν επί μακρόν και η ταινία έγινε χωρίς χρηματοδότηση, προϋπολογισμό.

Ευχήθηκε αυτή η ταινία να προβληθεί σε ολόκληρη την Κύπρο, αλλά και την Ευρώπη «γιατί έχει σημασία να δούμε και τον πόνο των άλλων, την αλήθεια τους, μόνο έτσι θα πάμε μπροστά».  

Ο σκηνοθέτης της ταινίας Πανίκκος Χρυσάνθου δήλωσε ότι στη ζωή του είδε πολλούς ανθρώπους που πόνεσαν στην Κύπρο, άκουσε κάποιους να βγάζουν μίσος, υποκλίθηκε σε αυτούς, «ένας απέραντος σεβασμός στον πόνο των ανθρώπων και στον τρόπο που διαχειρίζονται τον πόνο τους». Όμως, είπε, έχει ακόμη περισσότερο σεβασμό και απεριόριστη εκτίμηση σε όσους υπέφεραν, αλλά κατάλαβαν ότι δεν είναι όλοι που ανήκουν στο απέναντι στρατόπεδο που τους έκανε το κακό.  

Ο Γιώργος Λιασής, συνέχισε, προχώρησε ακόμα πιο πέρα, θέλοντας να γνωρίσει και τον πόνο του άλλου. «Το ταξίδι με τον Χουσείν Ακάνσοϊ είναι η επέκταση της αλήθειας και του βιώματος του Γιώργου. Μια μεγάλη αλήθεια που οδηγεί στην ανθρωπιά, γιατί ανθρωπιά είναι να μπορείς να καταλάβεις και τον πόνο του άλλου». Άνθρωποι, όπως ο Γιώργος, ο Πέτρος Σουπουρής, ο Κώστας Σουπουρής, ο Χουσεϊν Ακάνσοϊ, ο Σουάτ Καφαντάρ από την Τόχνη, είπε ο κ. Χρυσάνθου «αυτοί είναι το χρυσάφι του τόπου μας, αυτούς τους ανθρώπους έπρεπε να προβάλλουμε, αυτοί έπρεπε να είναι τα πρότυπά μας». Ας θεωρηθεί η ταινία ως μια απόπειρα προς αυτή την κατεύθυνση, σημείωσε.  

Χουσεϊν Ακάνσοϊ
Στην εκδήλωση παρών ήταν και ο Χουσεϊν Ακάνσοϊ, ο οποίος ανέβηκε στο τέλος της εκδήλωσης στη σκηνή του θεάτρου Παλλάς, χαιρέτησε και αγκαλιάστηκε με όλους τους συντελεστές και έστειλε μήνυμα ειρήνης. «Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας για να μεταφέρουμε αυτή την ιστορία σε ολόκληρη την κοινότητα. Πρέπει να προχωρήσουμε και να επανενώσουμε τη χώρα μας, να έχουμε ειρήνη από δω και πέρα», ανέφερε ο κ. Ακάνσοϊ.  

ΓΓ ΑΚΕΛ
Ο ΓΓ του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού, σε χαιρετισμό του, στάθηκε ιδιαίτερα στις αναφορές του Γιώργου Λιασή στην ταινία: «Ποιος λείπει και αν λείπει πού είναι;» και «Μου έκοψαν τη ζωή στη μέση», για να πει ο ίδιος ότι αυτή είναι η πατρίδα που ζήσαμε. «Συνομωσία και προδοσία. Λίγοι προδότες, πολλοί ήρωες. Εθνικισμός και φασισμός. Στρατοί και συρματόπλεγμα. Αίμα και δάκρυ. Χέρια που σηκώνουν τρέμοντας ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Κόκκαλα συναρμολογημένα πάνω στους πάγκους του Ανθρωπολογικού».  

Υπάρχει όμως και η πατρίδα που θέλουμε, είπε, «Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Μαρωνίτες, Αρμένοι και Λατίνοι. Μια πατρίδα. Ένας λαός. Χρωστάμε στα παιδιά μας την ειρήνη. Τους χρωστάμε μια άλλη Κύπρο, όπου ο λαός μας ενωμένος θα χτίζει το δικό του αύριο», πρόσθεσε.  
Την ταινία προλόγισαν οι Ντογούς Ντεριά και Κωνσταντίνα Ζάνου.  

Ντογούς Ντεριά
Το έργο/υδατογραφία του Κλέε «Angelus Novus» (Νέος Άγγελος) και το σχόλιο του Βάλτερ Μπέντζιαμιν γι’ αυτό, θυμήθηκε βλέποντας την ταινία, δήλωσε η ακτιβίστρια και πολιτικός Ντογούς Ντεριά.  

Η ταινία, είπε, δεν αποτελεί μόνο την αφήγηση μιας ιστορίας για τη φρίκη του πολέμου, αλλά μας καλεί να δούμε ότι η βία και οι απώλειες δεν ήταν μόνο των οικογενειών των θυμάτων αλλά όλων μας. «Τα θύματα δεν είναι κάποιοι άλλοι, είμαστε εμείς, άνθρωποι σαν κι εμάς, που βρίσκονται στο σώμα μας, στη χώρα μας, στον τρόπο που αισθανόμαστε και σκεφτόμαστε. Στην πραγματικότητα η δική μας ευθύνη δεν είναι να μιλάμε για λογαριασμό των δολοφονηθέντων, αλλά να μιλήσουμε με τις ψυχές τους, να γίνουμε το όχημα για να ακουστεί η φωνής τους».  




Κωνσταντίνα Ζάνου
Την έννοια του πατριώτη που ντρέπεται για τη χώρα του, την οποία περιέγραψε πρόσφατα σε άρθρο του ο Ιταλός ιστορικός Carlo Ginzburg, αλλά και τη ντροπή των Σοβιετικών που μπήκαν στο Άουσβιτς, την οποία  περιέγραψε ο επίσης Ιταλός ιστορικός, από τους λίγους επιζήσαντες του Άουσβιτς, Primo Levi, περιέγραψε στη δική της ομιλία για την ταινία, η Κωνσταντίνα Ζάνου.  

Η καθηγήτρια ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ, είπε ότι «πρέπει να σταματήσουμε να συζητάμε για “συγχώρεση” σε αυτή τη χώρα και να αρχίσουμε να μιλάμε για “ντροπή”. Ίσως το κοινό  αίσθημα της ντροπής, αν γίνει δυνατότερο από την περηφάνια, να μπορέσει κάποτε κι εμάς να μας ενώσει ως κοινωνία, ποιος ξέρει; Επαναλαμβάνω: πατριώτης είναι αυτός που ντρέπεται, όχι αυτός που νιώθει περήφανος για τη χώρα του. Θα έπρεπε ίσως να κάναμε πιο πολλά μουσεία ντροπής και λιγότερες παρελάσεις περηφάνιας».  




Παρόντες στην εκδήλωση ήταν ο πρώην Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γιώργος Βασιλείου, Βουλευτές, πρώην Ευρωβουλευτές, πρώην Υπουργοί, Δήμαρχοι, εκπρόσωποι κινήσεων και οργανώσεων, ο αδερφός του Γιώργου Λιασή, Παναγιώτης, συγγενείς των οικογενειών Λιασή και Σουπουρή, κάτοικοι του Παλαίκυθρου τότε και πολλοί άλλοι, Ε/κ και Τ/κ. Η ταινία «Λουλούδια και Σφαίρες» θα προβάλλεται στον κινηματογράφο Πάνθεο στη Λευκωσία από τις 3 έως και τις 7 Φεβρουαρίου.  



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ:





‘Çiçekler ve Kurşunlar’ filminin galası yapıldı


Είπαν για την ταινία

Έχω μείνει άφωνος μπροστά στην τραγωδία που είδαμε. Είναι ιστορίες που πρέπει να τις ξέρουμε. Δεν υπάρχει σ’ αυτό τον τόπο υπόθεση αθωότητας. Υπάρχουν εγκλήματα, υπάρχει αίμα, και θα πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να τα ξεπεράσουμε και να ζήσουμεν ειρηνικά, τα παιδιά μας να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.
Τάκης Χατζηδημητρίου, 13.01.2020 (μετά την πρεμιέρα)
 
Θεωρώ ότι τα ατιμώρητα εγκλήματα του 1974 - και πιο πριν του 1963 - θα πρέπει επιτέλους να δουν το φως της δημοσιότητας. Τέτοιες ταινίες όπως αυτή του Πανίκκου Χρυσάνθου με τον Niyazi Kizilyurek και τον Γιώργο Λιασή πρέπει να γίνονται. Ήρθε η ώρα. Πρέπει να μιλήσουμε ο ένας στον άλλο έστω και μέσα από ταινίες. Να πούμε την αλήθεια ο ένας στον άλλο έστω και μέσα από την τέχνη. Αυτό που έγινε σήμερα είναι μια αρχή. Όντως υπάρχουν Τουρκοκύπριοι που δε ξέρουν ότι σφαγιάστηκαν Ελληνοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι που δε ξέρουν ότι σφαγιάστηκαν Τουρκοκύπριοι. Αυτά τα πράγματα όμως είναι μέρος της ιστορίας. Και η ιστορία πρέπει να βγει στο φως. Αν δε γίνει αυτό, τότε η ιστορία σίγουρα θα επαναληφθεί με κάποιον τραγικό τρόπο, κι αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.
Ραλλή Παπαγεωργίου, 13.01.2020 (μετά την πρεμιέρα)
 
Αυτό το εξαιρετικό ντοκυμανταίρ λ κΚάρα πολύ πόνο και ξεριζωμό.  963UREKέει την αλήθεια της Κύπρου. Άδικος πόλεμος, πόνος και στις 2 κοινότητες, φόνοι από την πλευρά και των 2 κοινοτήτων. Νομίζω ότι αυτό το ντοκυμανταίρ είναι κάτι που ο κάθε Κύπριος πρέπει να παρακολουθήσει. Από τη μια για να δει τι έγινε το 1974 και να φροντίσει να μην επαναληφθεί ένας τέτοιος πόλεμος, ο οποίος οδήγησε σε θάνατο, σε αίμα, σε πόνο, πάρα πολύ πόνο και ξεριζωμό. Και από την άλλη, για να καταλάβει ότι ευθύνες υπάρχουν εκατέρωθεν... Αυτά είναι η Κύπρος που ζήσαμε, αλλά υπάρχει και η Κύπρος που θέλουμε. Και θα πρέπει να αγωνιστούμε για την Κύπρο που θέλουμε. Την Κύπρο της ειρήνης, την Κύπρο της συνεννόησης. 
Άντρος Κυπριανού, 13.01.2020 (μετά την πρεμιέρα)


Σύντομα θα ανακοινωθεί που και πότε θα γίνει προβολή στην Ελλάδα.
(Αφού λήξουν τα έκτακτα μέτρα για τον Κορονοϊό).


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΡΙΚ:

https://drive.google.com/open?id=1BgunaCJUyBXqDgJiRzoC0ZeTp3td3DMY 



____________________________________________________________________________________



Σφαγές Τ/κ από τον ελληνοκυπριακό φασισμό – Η τραγική ιστορία των Μάραθα, Αλόα, Σανταλάρη

Σφαγές Τ/κ από  τον  ελληνοκυπριακό φασισμό – Η τραγική ιστορία των Μάραθα, Αλόα, Σανταλάρη


Μαύρη σελίδα στην κυπριακή ιστορία

του Γιώργου Κουκουμά


Μια άγνωστη, για πολλούς Ελληνοκυπρίους, σελίδα της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας είναι οι σφαγές Τουρκοκυπρίων από Ελληνοκύπριους φασίστες τόσο την περίοδο των διακοινοτικών ταραχών όσο και κατά το καλοκαίρι του 1974. Οι περιπτώσεις της σφαγής των 126 Τ/κ γυναικόπαιδων και ηλικιωμένων από τα τρία μικρά τ/κ χωριά της επαρχίας Αμμοχώστου -Μάραθα, Σανταλάρη και Αλόα- καθώς και η εκτέλεση 83 Τ/κ άοπλων αιχμαλώτων από την Τόχνη, τον Αύγουστο του 1974, από μέλη της ΕΟΚΑ Β, αποτελούν μια από τις μαύρες σελίδες στην ιστορία του τόπου μας.

Μάραθα, Αλόα, Σανταλάρης…
Αμέσως μετά την τουρκική εισβολή της 20ής Ιουλίου 1974, μέλη της ΕΟΚΑ Β από τα γύρω χωριά μπήκαν στα τρία τ/κ χωριά πυροβολώντας στον αέρα και εκφοβίζοντας. Εισέβαλαν στα σπίτια και μάζεψαν τους κατοίκους, τους οποίους μετέφεραν με λεωφορεία στο σχολείο της Περιστερωνοπηγής.

Τους άντρες τους μετέφεραν αργότερα σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στην Αμμόχωστο και στη συνέχεια στη Λεμεσό. Κατά την περίοδο μεταξύ πρώτης και δεύτερης φάσης της εισβολής, οι Ε/κ φασίστες προέβαιναν σε καθημερινές επιδρομές στα τρία χωριά, λεηλασίες, κλοπές, βιασμούς γυναικών αλλά και δολοφονίες. Με την έναρξη της δεύτερης φάσης της εισβολής, οι εοκαβητατζήδες προχώρησαν στη μαζική εκτέλεση των 126 γυναικόπαιδων και ηλικιωμένων, τους οποίους έθαψαν σε ομαδικούς τάφους που έσκαψαν με μπουλντόζες και ακολούθως κάλυψαν με σκουπίδια για να καλύψουν το έγκλημά τους.


Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Τ/κ Ασιήρ Αχμέτ από τη Μάραθα, όταν λίγες μέρες αργότερα τα τουρκικά στρατεύματα κατέλαβαν την περιοχή, το σουηδικό απόσπασμα των Ηνωμένων Εθνών έγινε μάρτυρας της αποκάλυψης του αποτρόπαιου εγκλήματος, στο χώρο του σκυβαλότοπου του χωριού: «Όταν άρχισε η εκταφή (…) είδαμε δεκάδες αποκεφαλισμένα και ακρωτηριασμένα πτώματα, κυρίως παιδιών, τα οποία είχαν σκεπαστεί μόνο με σκουπίδια. Μερικά από τα θύματα ήταν δεμένα μεταξύ τους με τέλι. Μόνο σε μια περίπτωση, μετρήσαμε δέκα άτομα δεμένα με τέλι. Μερικά από τα θύματα ήταν μισοκαμένα. Σχεδόν όλα τα αγόρια κάθε ηλικίας ήταν χωρίς κεφάλια. Μεταξύ των παιδιών που βρέθηκαν δολοφονημένα στο σκυβαλότοπο ήταν και τα έξι αδέλφια μου, η μητέρα μου, η γιαγιά και η θεία μου μαζί με τα εφτά παιδιά της».

Ο Τ/κ Κιαμίλ Μέριτς, του οποίου οι δολοφόνοι σκότωσαν τη γυναίκα και τα πέντε παιδιά, δήλωσε ότι «όταν άνοιξαν τον τάφο, βρήκαν τη γυναίκα μου να κρατά το μικρότερο παιδί μας, 18 μηνών, και το μωρό μου είχε σαράντα σφαίρες στο σώμα του». Σύμφωνα με μαρτυρία του Ε/κ στρατιώτη Νίκου Γενιά ο οποίος κατά την υποχώρηση από τον Πενταδάκτυλο πέρασε από τα τρία μαρτυρικά χωριά, «εοκαβητατζήδες με εκσκαφείς άνοιγαν λάκκους και έθαβαν τους γέρους και τα παιδιά που σκότωσαν σε αυτά τα χωριά. Μάλιστα ένας από αυτούς κομπάζοντας μάς είπε “Εμείς εκάμαμεν τη δουλειά μας…”»

Όταν τον Αύγουστο του 2009 η τ/κ εφημερίδα «Volkan» κατονόμασε 15 Ελληνοκύπριους ως τους δράστες του εγκλήματος, ο τότε Γενικός Εισαγγελέας Π. Κληρίδης ζήτησε από την Αστυνομία να συγκεντρώσει στοιχεία για εξιχνίαση της υπόθεσης. Ωστόσο οι έρευνες που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια δεν οδήγησαν σε εξιχνίαση. Οι φονιάδες είναι μέχρι σήμερα ατιμώρητοι.


Εν ψυχρώ εκτέλεση των Τ/κ της Τόχνης
Στις 14 Αυγούστου μέλη της ΕΟΚΑ Β συνέλαβαν 84 Τ/κ άνδρες από την Τόχνη συμπεριλαμβανομένων και 12χρονων αγοριών) και αφού κρατήθηκαν για ένα βράδυ στο ελληνικό σχολείο, τους μετέφεραν με δύο λεωφορεία στη Λεμεσό.
Σύμφωνα με τον μοναδικό επιζήσαντα της Τόχνης, τον 19χρονο τότε Σουάτ Χουσεΐν, οι Τ/κ που επέβαιναν στο ένα λεωφορείο οδηγήθηκαν σε τοποθεσία κοντά στην Παλώδια, όπου εκτελέστηκαν με ριπές αυτόματων όπλων, ενώ στη συνέχεια οι Ε/κ φασίστες πυροβόλησαν στο κεφάλι όποιον ήταν ακόμα ζωντανός.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία, οι εοκαβητατζήδες πυροβολούσαν τους άοπλους αιχμάλωτους επί δέκα λεπτά, αδειάζοντας και ξαναγεμίζοντας τα όπλα τους, ενώ στη σφαγή συμμετείχε και Ελλαδίτης αξιωματικός. Εκείνη τη νύχτα ο Σουάτ είδε με τα μάτια του όλα τα αγαπημένα του πρόσωπα να πέφτουν νεκρά δίπλα του. Ανάμεσά τους ήταν και ο ίδιος, ο οποίος προσποιήθηκε τον νεκρό. Προηγήθηκαν φωνές και κραυγές. Ένας από τους εκτελεσθέντες έπεσε πάνω μου», θυμάται, λέγοντας πως συνειδητοποίησε ότι ήταν ακόμα ζωντανός μόνο όταν σταμάτησαν οι πυροβολισμοί.
«Είχα κάποια τραύματα στο στήθος και τα χέρια, ενώ μια σφαίρα έξυσε το κεφάλι μου. (…) Μόλις βρήκα ευκαιρία σηκώθηκα και έτρεξα. Δεν είχα χρόνο ούτε να κλάψω». Όταν μερικούς μήνες μετά η ΟΥΝΦΙΚΥΠ προσπάθησε να διερευνήσει την υπόθεση, οι δολοφόνοι ξέθαψαν τα θύματα και τα έθαψαν στη Γεράσα.

Οι επιβάτες του δεύτερου λεωφορείου εκτελέστηκαν και θάφτηκαν στην Παρεκκλησιά. Η Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοουμένους εντόπισε και ταυτοποίησε σχεδόν όλα τα θύματα της Τόχνης. Οι φονιάδες της Τόχνης παραμένουν επίσης ατιμώρητοι.

Η αποκάλυψη των σφαγών είχε προκαλέσει τότε συγκλονισμό εντός και εκτός Κύπρου, ενώ φούντωσε και τη δολοφονική μανία του προελαύνοντος Αττίλα σε βάρος των Ε/κ που ξεριζώνονταν από τα χωριά τους. Πολλοί Ε/κ που είχαν αιχμαλωτιστεί από τον τούρκικο στρατό διηγούνται τα άγρια βασανιστήρια που υπέστησαν από τους Τούρκους, τα οποία παρουσιάζονταν από τους εισβολείς ως «αντίποινα» για τις σφαγές αυτές. Με άλλα λόγια, οι χουντικοί και οι εοκαβηταζήδες, αφού προσκάλεσαν –με το πραξικόπημα- τον Αττίλα, αντί να πολεμήσουν τον τούρκικο στρατό προτίμησαν να δολοφονούν αιχμαλώτους και γυναικόπαιδα στα μετόπισθεν. Την ίδια ώρα οι απλοί Ε/κ -στρατιώτες και πολίτες- πλήρωναν το τίμημα της προδοσίας.


Συγκάλυψη, διαστρέβλωση, εκμετάλλευση
Η νέα γενιά των Ε/κ ελάχιστα γνωρίζει για τα εγκλήματα της ε/κ ακροδεξιάς σε βάρος των Τ/κ. Σπάνιες φωτεινές εξαιρέσεις είναι οι περιπτώσεις που έγιναν παρουσιάσεις σε ε/κ ΜΜΕ. Οι Ε/κ εθνικιστές αρνούνται να μιλήσουν για τα εγκλήματα του φασισμού κατά των Τ/κ, προτάσσοντας το πρόσχημα ότι «έτσι απενοχοποιείται η Τουρκία για την εισβολή».

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί από όσους ενοχλούνται από τις αναφορές σε αυτές τις σφαγές συνδέονται ιδεολογικοπολιτικά, ενδεχομένως και συγγενικά -ζούμε άλλωστε σε ένα πολύ μικρό τόπο- με τους εγκληματίες, οι οποίοι μέχρι σήμερα κυκλοφορούν ελεύθεροι, ατιμώρητοι και αμετανόητοι. Όλοι αυτοί επιλέγουν να αποσιωπούν ή να σχετικοποιούν αυτά τα εγκλήματα γιατί διαλύουν τους μύθους περί «άσπιλης ελληνικής φυλής». Μάλιστα αποδίδουν ειρωνικά τη φράση «εκάμαμεν τζαι εμείς πολλά» σε όσους μιλούν για αυτές τις σφαγές, θέλοντας να τους παρουσιάσουν ως οπαδούς της συλλογικής ευθύνης ολόκληρης της ε/κ κοινότητας. Βέβαια πρόκειται για συνειδητά ψέματα, διότι τουλάχιστον δεν ειπώθηκε ποτέ ότι «εκάμαμε τζαι εμείς» τέτοια εγκλήματα, αλλά το αντίθετο: «τα εκάμετε εσείς!», οι φασίστες ένθεν και ένθεν του συρματοπλέγματος.

Η ευθύνη και η ντροπή ανήκει στο φασισμό και όχι στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Γι’ αυτό άλλωστε δεν αντιπαραβάλλονται με συμψηφισμό τα εγκλήματα του ελληνοκυπριακού φασισμού με αυτά του τουρκοκυπριακού φασισμού, αλλά τα αθροίζει ως τα συνολικά εγκλήματα του φασισμού κατά του κυπριακού λαού.

Παράλληλα, διαστρέβλωση υπάρχει και από τη σκοπιά της κοσμοπολίτικης φιλελεύθερης αντίληψης για το Κυπριακό, η οποία αποσπά το ζήτημα της εθνοτικής βίας στην Κύπρο από το συνολικό ιστορικοπολιτικό πλαίσιο των ξένων επεμβάσεων και σχεδιασμών στην Κύπρο, παρουσιάζοντας το Κυπριακό ως πρόβλημα μόνο -ή έστω πρωτίστως- αντίπαλων εθνικισμών.

Αυτή η αντίληψη προσπερνά το γεγονός ότι το εθνικιστικό μίσος μεταξύ των δύο κοινοτήτων δεν έπεσε από τον ουρανό αλλά υποδαυλίστηκε από τον ιμπεριαλιστικό παράγοντα και τις «μητέρες πατρίδες». Ότι όλα αυτά αποτελούσαν μέρος του ΝΑΤΟϊκού σχεδίου για να διχοτομηθεί το νησί και να προωθηθεί η «διπλή ένωση» με τις ΝΑΤΟϊκές μητέρες πατρίδες.

Αυτή η θεώρηση συμπληρώνεται με μια πολιτική αντίληψη για τη λύση του Κυπριακού που εστιάζει μόνο στην ψυχολογική συμφιλίωση των δύο κοινοτήτων, χωρίς να αναδεικνύεται ως θεμελιώδης προϋπόθεση η οριστική απαλλαγή της Κύπρου από τους ξένους στρατούς, τους εγγυητές και τους κηδεμόνες.
Η πιο εξοργιστική εκμετάλλευση των εγκλημάτων αυτών γίνεται από τους τουρκικούς σοβινιστικούς κύκλους με στόχο να αποπροσανατολίσουν από την τουρκική κατοχή τα δικά τους φοβερά εγκλήματα σε βάρος των Ε/κ αλλά και την καταπίεση που υφίσταται η τ/κ κοινότητα από την Άγκυρα.

Βαθύτερος στόχος της τουρκικής σοβινιστικής προπαγάνδας είναι να πείσει ότι οι Ε/κ αποτελούν κίνδυνο για τους Τ/κ και συνεπώς ο τουρκικός στρατός θα πρέπει να παραμείνει στο νησί για να… εγγυάται την ασφάλειά τους. Και ότι όλα αυτά αποδεικνύουν τάχα ότι οι δύο κοινότητες δεν μπορούν να ζήσουν μαζί και άρα η Κύπρος πρέπει να διχοτομηθεί σε δύο ανεξάρτητα κράτη.

Η αλήθεια φωτίζει το δρόμο
Μόνο η Αριστερά και ορισμένοι άλλοι συνεπείς υπερασπιστές της ιστορικής αλήθειας επέμεναν όλα αυτά τα χρόνια -με κόστος να λοιδορούνται ως ανθέλληνες και προδότες- να υπενθυμίζουν την άβολη αλήθεια ότι εγκλήματα διαπράχθηκαν από στοιχεία και των δύο κοινοτήτων και συγκεκριμένα από την ε/κ και την τ/κ φασιστική ακροδεξιά.

Υπενθυμίζουμε αυτά τα εγκλήματα και τονίζουμε ότι «αν δεν πούμε την αλήθεια, όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, δεν πρόκειται να ξαναχτίσουμε την εμπιστοσύνη ανάμεσα στις δύο κοινότητες». Και η αλήθεια είναι ότι στον κατάλογο της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων της Κύπρου μαζί με τους 1.510 Ε/κ αγνοούμενους υπήρχαν και 492 Τ/κ αγνοούμενοι. Κανένας άνθρωπος με στοιχειώδη αξιοπρέπεια, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση ή άποψη για το Κυπριακό, μπορεί να αποφεύγει ερωτήματα όπως το πώς βρέθηκαν μαζικά μέσα σε πηγάδια παιδιά Τ/κ, τα οστά των οποίων ανακαλύπτονται σήμερα.

Η αναγνώριση των εγκλημάτων αυτών ούτε δικαιολογεί ούτε σβήνει το -συνεχιζόμενο άλλωστε- άλγος της τουρκικής κατοχής ούτε τα εγκλήματα του τ/κ σοβινισμού κατά των Ε/κ. Αντίθετα, συμπληρώνει την ιστορική εικόνα του ιμπεριαλιστικού εγκλήματος που συντελέστηκε σε βάρος ολόκληρου του κυπριακού λαού. Και είναι η ιστορική αλήθεια -ακόμα και αυτή που ενοχλεί- που οδηγεί στην αλληλοκατανόηση μεταξύ των δύο κοινοτήτων.

Είναι η ιστορική αλήθεια -και όχι η αποφυγή των ενοχλητικών όρων ή των άβολων πτυχών της ιστορίας- που συμβάλλει στη δημιουργία στέρεου εδάφους για πραγματική συμφιλίωση των δύο κοινοτήτων η οποία πρέπει να εκφράζεται πρωτίστως ως κοινός αγώνας ενάντια στο κατοχικό και διχοτομικό στάτους κβο.

________________________________________________________________________________


«Να τους παίζετε σαν τους σhiηλλους»


Απόψε θα σας πω εν συντομία την ιστορία μιας οικογένειας που κατ’ εμένα συμπυκνώνει την σύγχρονη ιστορία της Κύπρου και δείχνει την ποιότητα των ανθρώπων που με τα εγκλήματα τους κατέστρεψαν αυτό το νησί χωρίς καν να τιμωρηθούν. Θα σας μιλήσω για έναν ιερωμένο, τα παιδιά και τα εγγόνια του και θα σας δείξω πόσο ένοχη είναι η ελληνοκυπριακή κοινότητα, αλλά και το μέγεθος της ατιμωρησίας και του θράσους αυτών που διέπραξαν τα εγκλήματα.

Κάποια στιγμή και αφού ξέσπασαν οι διακοινοτικές ταραχές, ο ιερωμένος της κοινότητας των Περβολιών στην επαρχία Λάρνακας, καθώς λειτουργούσε στην εκκλησία του χωριού, βγήκε έξω σήκωσε το όπλο του και πυροβόλησε εν ψυχρώ ένα Τουρκοκύπριο που καθόταν αμέριμνος στο απέναντι καφενείο και είπε στο ποίμνιο του: «έτσι να τους παίζετε, σαν τους σhiηλλους».

Από εκείνη την ημέρα οι Τουρκοκύπριοι του χωριού τρόμαξαν και για την δική τους προστασία, μετακινηθήκαν στο χωριό Κιβισίλη το οποίο κατοικείτο μόνο από Τουρκοκύπριους. Αυτός ο ιερωμένος του οποίου δε θα πω το όνομα για ευνόητους λόγους, είχε ένα αριθμό παιδιών μερικά από τα οποία διέπραξαν εγκλήματα μίσους κατά των Τουρκοκυπρίων, κατά το παράδειγμα δηλαδή του πατέρα τους.

Ο ένας από αυτούς, μαζί με δύο φίλους του σκότωσαν κατά τα χρόνια εκείνα τρείς Τουρκοκύπριους βοσκούς στο τουρκοκυπριακό χωριό Σοφτάδες, ως αντίποινο για την δολοφονία ενός Ελληνοκύπριου πυροσβέστη στο χωριό Ποταμιά της επαρχίας Λευκωσίας.

Γεγονός που τρόμαξε τις οικογένειες των Τουρκοκυπρίων που κατοικούσαν στα δεκαπέντε όλα κι όλα σπίτια του χωριού Σοφτάδες και οι οποίοι μετακινήθηκαν στο Κιβισίλι για να προστατευθούν από τους Ελληνοκύπριους εξτρεμιστές.

Ο άλλος του γιος μαζί με ακόμα τέσσερις φίλους του από τις γύρω περιοχές, δολοφόνησαν μαζικά Τουρκοκύπριους όλων των ηλικιών και των δύο φύλων και αυτό είναι έναν κοινό μυστικό για τους κατοίκους των χωριών της περιοχής αλλά και της Λάρνακας. Ο αρχηγός τους ο οποίος είναι ζωντανός σήμερα, κατάγεται από την κοινότητα του Μαζωτού.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά την ημέρα που είδα τον αρχηγό τους πριν 3-4 χρόνια στο καφενείο του χωριού, όπου καθόταν μπροστά από μια πόρτα και όπως μου είπε αυτός που με συνόδευε, πάντα κάθεται μπροστά από πόρτες ώστε να υπάρχει πίσω του κάποιος τρόπος διαφυγής σε περίπτωση που δεχθεί επίθεση.

Φαίνεται ότι τα εγκλήματα του αρχηγού της συμμορίας του ενός γιού του ιερωμένου των Περβολιών είναι τόσα πολλά που ακόμα φυλάει τα νώτα του. Μάλιστα ποτέ δεν έχει μετανιώσει για τα εγκλήματα που διέπραξε, αφού εκείνη την ημέρα όταν του άνοιξε συζήτηση για το θέμα αυτό ο άνθρωπος που με συνόδευε, μεταξύ άλλων είπε μπροστά μου «μην μου ανοίγεις την όρεξη για γιαίμα»…

Κάποιος άλλος Ελληνοκύπριος μου είπε πριν λίγους μήνες ότι κάποια στιγμή ήρθαν Τουρκοκύπριοι στις ελεύθερες περιοχές και τον έψαξαν και ίσως αυτό, να ενδυνάμωσε τους φόβους του για πιθανά αντίποινα για τα κακά που έκανε σε βάρος των απροστάτευτων Τουρκοκυπριων, μετά το 1963, στην περιοχή που εκτείνεται μεταξύ των χωριών του Μαζωτού και της Δρομολαξιάς.

Ο αρχηγός της συμμορίας των πέντε, που και πάλι δεν θα αναφέρω τα ονόματα τους για ευνόητους λόγους, την περίοδο εκείνη διατηρούσε μπυραρία στην Λάρνακα και τούτο δείχνει με ποιο τρόπο η ηγεσία των Ε/κ χρησιμοποίησε τους ανθρώπους της νύχτας για να κάνει τις βρωμοδουλειές της, όπως ήταν για παράδειγμα η προσπάθεια φυσικής εξόντωσης των Τουρκοκυπρίων.

Επανερχόμενοι τώρα στην οικογένεια του ιερωμένου, είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι τα εγγόνια του είναι άνθρωποι της νύχτας, με τον ένα να ασχολείται με το εμπόριο των ναρκωτικών και να πηγαίνει μάλιστα και φυλακή για διακίνηση. Και τον άλλο να αποτελεί τον πιο στενό υπασπιστή του νέου αρχηγού της μαφίας της πρωτεύουσας. Μάλιστα ο τελευταίος πήγε για σπουδές στην Γερμανία και κατέληξε στη φυλακή διότι μαχαίρωσε κάποιο Τούρκο.

Φαίνεται δηλαδή ότι η ατιμωρησία στο τέλος αποθράσυνε αυτούς τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να συνεχίζουν μέχρι σήμερα και από γενιά σε γενιά την εγκληματική τους δράση.



___________________________________________________________________________________

Μαραθα, Αλοα, Σανταλαρης!
Ομαδική σφαγή αμάχων κατά την περίοδο 20 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 1974.

Για να εξακριβώσουν τον αριθμό των νεκρών, τα Η.Ε., στον ομαδικό τάφο, αναγκάστηκαν να μετρήσουν κεφαλές, αφού τα πτώματα, ήταν αποκεφαλισμένα και ακρωτηριασμένα,

 

ΕΡΓΑ ΤΩΝ «ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ» ΤΗΣ ΕΟΚΑ Β´....!

Έλαβαν μέρος περίπου 30 άτομα, ελληνοκύπριοι, γνωστοί μεν αλλά ουδείς ουδέποτε κατονομάστηκε !

Οι 125 σφαγιασμένες ήταν κυρίως γυναικόπαιδα κ γέροντες που άμαχοι κρατούνταν ως όμηροι από ελληνοκύπριους παραστρατιωτικούς ή και Εγκληματίες.

Τους Κακοποίησαν, τους βίασαν, τους κατάκλεψαν κ τελικά δεμένους με τέλι στην κεφαλή τον ένα με τον άλλο τους οδήγησαν στην χωματερή του χωριού Σανταλάρης όπου άλλους έκαψαν κ άλλους αποκεφάλισαν κ άλλους τους πυροβολούσαν μέχρι να ξεσκιστεί η σάρκα τους.

Ο Τουρκικός στρατός μόλις βρεθήκαν τα πτώματα που θαφτήκαν πρόχειρα με σκουπίδια, έβγαλε το άχτι του κυρίως στα χωριά Άσσια, Αφάνεια κ περιβόλια της Πέρτζιαινας στην Αμμόχωστο, πριν την κάτω Δερύνεια, και αλλού (Γούφες, Παλαίκυθρο).

Τιμούμε την μνήμη των θυμάτων αυτών από τα οποία το πιο μικρό, η Σελτεν Φαικ ήταν μόνο 17 ημερών.


Ή Τόχνης ή δεν Τόχνης

Κύριε υπουργέ, πήγαινε πίσω στην Τόχνη

Για τους Τοχνιώτες που δολοφονήθηκαν το 1974

Σαφώς κι έπρεπε να γίνει μνημείο για τους 84 Τοχνιώτες που έχασαν τη ζωή τους το 1974. Αντί αυτού, έγινε μόνο ένα μνημείο για τον Ελληνοκύπριο φαντάρο του χωριού που έχασε τη ζωή του στον πόλεμο κι εγκαινιάστηκε από τον υπουργό εσωτερικών του επίσημου κράτους.
Οι 83 Τουρκοκύπριοι χωριανοί που δολοφονήθηκαν από την ΕΟΚΑ Β δεν αποτελούν γι’ αυτούς λόγο ύπαρξης μνημείου. Φυσικά οι δολοφόνοι ήταν ή είναι φίλοι του κυβερνητικού σχήματος, και όχι μόνο. Υπάρχει ιδεολογική συγγένεια μεταξύ τους, αλλιώς οι Τουρκοκύπριοι άντρες που δολοφονήθηκαν δεν θα ήταν εντελώς απόντες από την διαδικασία μνήμης για τα θύματα του χωριού τότε.
Ταυτόχρονα σε ακροδεξιούς και καθαρά φασιστικούς τοίχους πέφτει βρισίδι για άτομα που έχουν κάνει κριτική στην στάση της πολιτείας. Για δε τις γυναίκες που έκαναν τη συγκεκριμένη κριτική χρησιμοποιούνται ακραία σεξιστικά σχόλια με την ανοχή και συμμετοχή γυναικών που λαμβάνουν μέρος στις συζητήσεις. Παρεμπιπτόντως, αρκετές Τουρκοκύπριες γυναίκες είχαν βιαστεί από Ελληνοκύπριους εν τη απουσία των αντρών τους εκείνες τις μέρες στην περιοχή.
Το ότι πλέον γίνονται γνωστά και τα εγκλήματα της ΕΟΚΑ Β το 1974, πέραν από αυτά που έκαναν οι Τουρκοκύπριοι εθνικόφρονες, οι ακραίοι, τουλάχιστο στη δική μας πλευρά δείχνουν μια διασκεδαστική τάση, ακόμα και ικανοποίηση. Σ’ αυτό βοηθά η κυβερνητική πολιτική στο Κυπριακό.


                                                  ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ



________________________________________________________________________________
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ    ΤΟ    ΝΕΟ    ΤΕΥΧΟΣ     ΑΡ. 49 ΤΗΣ    ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ    ΑΠΟΨΗΣ                                     ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ    ΤΟ    ΝΕΟ  ...

Το νέο blogspot μας - Αρχείο Τευχών "Δημοκρατικής Άποψης":